Kto wierzył w wilkołaki?

wilkołak wyje w pełni księżyca W bardzo wielu kulturach część wierzeń i mitów obejmowała istnienie istot podobnych do ludzi, które jednak ludźmi nie były. Najczęściej nadawano im postać pół zwierzęcą, pół ludzką. Na wszystkich terenach grasowały zwierzęta, które zagrażały ludziom. Zwierzęta te, a raczej obawa przed nimi, stały się podstawą tych mitycznych wierzeń. W średniowieczu zwierzęciem, którego ataków doświadczano najczęściej na terenach Europy, był wilk. Nic więc dziwnego, że postać wilka przyczyniła się do wytworzenia wiary w istoty zwane wilkołakami, które były w połowie mężczyznami i w połowie wilkami. Przypisywanie wilkom niezwykłych cech miało miejsce już w starożytności. W niektórych plemionach wierzono, że pewni ludzie mogą zamieniać się w wilki i uważano to za coś nie tyle złego, co niezwykłego, tajemniczego i godnego szacunku. U starożytnego pisarza Herodota znajdujemy wzmiankę o plemieniu, które zamieniało się w stado wilków, na jakiś czas. U rzymskiego poety Wergiliusza możemy przeczytać historię czarnoksiężnika, który znał zioła, po spożyciu których można było zmienić się w wilkołaka.

Istnieją miejsca na świecie, gdzie wierzono, że ludzie urodzeni w wigilię lub dzieci poczęte w jasne księżycowe noce, stają się w przyszłości wilkołakami. W starych legendach niemieckich, można znaleźć wzmiankę o pewnym strumieniu, w którym płynie woda, której wypicie zamienia ludzi w wilkołaki. Pośród podań ludowych pochodzących z Syberii znajdujemy wzmianki o tym, że nie należy wypijać wody, która zabrała się w odcisku wilczej łapy, ponieważ można przez to stać się wilkołakiem. Niektóre tradycje podają, że wilkołakami stają się ludzie grzeszni, których w ten sposób karze sam Bóg. Podobne wierzenia można znaleźć w ludowej tradycji armeńskiej. Tu wilczą skórę otrzymują za pokutę, grzeszne i rozpustne kobiety.

Niezwykła historia związana z wiarą w wilkołaki, miała miejsce w Niemczech w XVII wieku. W pewnej miejscowości grasował wilk, którego uznano za zmienioną postać znienawidzonego urzędnika. Zwierze złapano i pozbawiono życia. Następnie odziano ścierwo w kompletne ubranie, perukę i brodę. Pysk wilka został odcięty i nałożono w jego miejsce maskę twarzy rzeczonego urzędnika. Następnie ciało wilcze powieszono. W tym samym czasie na terenie Anglii żył człowiek, który wierzył, że po wdzianiu czarodziejskiego pasa i posmarowaniu się tajemniczym mazidłem, przeistaczał się w prawdziwego wilkołaka. Znaleźli się też ludzie, którzy wiarę w wilkołaki, potrafili wykorzystywać do swoich celów. Zbójcy i rabusie przebierali się w wilkołaki i bezkarnie grabili ludzi z ich dóbr i dobytku. Przez wiele stuleci wiara w wilkołaki zbierała krwawe żniwo. Wielu ludzi straciło życie w męczarniach i na stosach, tylko dlatego, że byli chorzy, ułomni lub odmienni. Lęk przed tym co nietypowe kazał ludziom myśleć, że są to potomkowie wilkołaków. W przeciwieństwie do ofiar tych wierzeń, mamy szczęście żyć w czasach, gdy ludzka wyobraźnia tworząca wilkołaki, umiejscawia je jedynie w powieściach i filmach.

© Diabeł.pl | Kontakt z diabłem