Diabelskie ciekawostki

Piekielnie ciekawe informacje.

Biblia szatana

biblia szatana Wielka księga (Codex Gigas) nazywana jest Biblią szatana. Jest to największy średniowieczny manuskrypt na świecie. Księga powstała na początku XIII wieku w Czechach, w benedyktyńskim klasztorze. Codex Gigas posiada drewniane okładki, które są pokryte skórą i ozdobami z metalu. Księga ma 91 cm wysokości, 50 cm szerokości i 22 cm grubości, waży aż 75 kg. Do wykonania wszystkich kart w księdze użyto cielęcej skóry ze 160 zwierząt.

Legenda tłumacząca powstanie Codex Gigas mówi, że autorem księgi był mnich, który złamał regułę zakonną i został skazany na zamurowanie żywcem. Mnich przestraszył się tej surowej kary. Chcąc jej uniknąć obiecał że stworzy, w ciągu jednej nocy, księgę zawierającą całą ludzką wiedzę. O północy zdał sobie sprawę, że zadanie jest niewykonalne dla człowieka. Zawarł pakt z diabłem i sprzedał mu swoją duszę w zamian za pomoc. Diabeł dokończył manuskrypt w ciągu jednej nocy, a mnich z wdzięczności za jego pomoc dodał w księdze portret diabła.

Diabeł, szatan czy belzebub?

diabeł Pierwsze przykłady postaciowania zła spotykamy w mitach i wierzeniach pogańskich. Postacie zła, które spotykamy w największych religiach świata, są w dużej mierze wzorowane na swoich mitycznych prototypach.

Diabeł w tradycji chrześcijańskiej symbolizuje grupę aniołów, która zbuntowała się przeciwko Bogu i została za to strącona z niebios. Mylą się ci, którzy uważają, że diabły to siły zła, równoważne do siły dobra jaką jest Bóg. Diabły zostały stworzone przez Boga jako anioły, a dopiero potem, przez swój bunt, stały się diabłami. Innymi słowy, siły diabelskie są poddane sile Boskiej i od niej słabsze.

Wierzenia w diabły, szatany i demony są tak rozbudowane i zróżnicowane, że mówi się o tzw. szatanologii średniowiecznej. Epoka Wieków Średnich była tą, w której wierzenia w upostaciowane zło były najsilniejsze. W Biblii spotykamy też wzmianki o innym demonie imieniem Belzebub. Jest to demon, który wywodzi się z judaizmu, a jego imię tłumaczy się jako „władca much” lub wódz demonów. Belzebub pojawia się jako zły duch, który – zdaniem Żydów – musiał opętać Jezusa, skoro ten wypędza złe duchy z innych ludzi. Hebrajski diabeł odziedziczył swe imię od jednego z mitycznych bogów, którego czczono w opozycji do Jahwe. Aby wyplenić wiarę w pogańskie bóstwa, jedno z nich – właśnie Belzebuba – zdegradowano do roli złego ducha, przeciwstawionego dobremu Jahwe. Belzebub zyskał nie tylko nowe cechy, ale i stanowisko. W religiach chrześcijańskich jest on uważany za strażnika piekieł, dziś powiedzielibyśmy ochronę. Imiona złych mocy występują zamiennie, i tak: diabeł bywa nazywany szatanem, belzebubem i na odwrót.

Jakie postacie nadawano złu w różnych wierzeniach, mitach i religiach?

O tym, że zło tkwi w człowieku doskonale wiemy, ale świadomość tego nie jest przyjemna ani łatwa do zaakceptowania. Wolimy myśleć o sobie, że jesteśmy dobrzy, wspaniałomyślni, życzliwi i prawi. Drugiej, tej ciemniejszej stronie ludzkiej natury, nie rzadko nie chcemy przyglądać się z bliska. Problem z zaakceptowaniem zła, które jest w naturze człowieka mieli ludzie wszystkich epok, wyznań i narodowości. Sposobem na poradzenie sobie z tym problemem było nadawanie złu różnych postaci. Bo czy nie łatwiej uwierzyć, że to diabeł nas opętał i działa poprzez nas, niż w to, że to my tak działamy? Zło uzewnętrznione staje się bezpieczniejsze, lepiej bać się diabła niż siebie samego, łatwiej wyrzucić z siebie złego ducha niż przyjrzeć się samemu sobie .Dziś wiara w upostaciowane zło nie jest już tak silna. Nie wierzymy już tak mocno w duchy, diabły i szatany i nie przypisujemy im naszych złych uczynków. W przeciwieństwie do ludzi żyjących przed wiekami, nie obarczamy złem demonów i duchów, ale przypisujemy je innym ludziom.

Diabeł w zwierzęcej skórze

koza - zwierzęce wcielenie diabła Przez wiele stuleci wierzono, że diabeł objawia się pod postaciami zwierząt. Diabelską naturę przypisywano zwierzętom małym i dużym, domowym i leśnym, groźnym i łagodnym, ptakom, ssakom, rybom i płazom. Diabelskich cech dopatrywano się w wilkach i lwach. Za postacie złego ducha uważano też żmije, sowy, kozły, koguty a nawet wieloryby. Nie oszczędzono też małp, ropuch i kóz. Najbardziej rozpowszechnionym wizerunkiem diabła, były czarne koty. Nieszczęsnym zwierzętom obcinano ogony, ponieważ wierzono, że największe zło skumulowane jest na ich końcach. W niektórych regionach Polski, za wysłanników szatana uważano także nietoperze. Sądzono, że wkręcają się one we włosy swoich ofiar, następnie urywają im głowy i wydzierają dusze by przenieść je do piekieł. W zwierzęce postaci diabła i grzechów wierzono jeszcze niecałe 150 lat temu. W owym czasie w krzeszowskiej parafii pojawiły się bardzo czytelne i wszystko mówiące obrazy przedstawiające zwierzęce postacie grzechów głównych. Wieprz symbolizował brak miary w jedzeniu, lis był wyobrażeniem cwaniactwa i chytrości, zającowi przypisano tchórzostwo, indykowi pychę, wąż oznaczał złość, a małpa lenistwo i rozpustę. Św. Kinga wspomina, że widziała szatana pod postaciami stad dzikich wieprzów lub psów wyjących.
Diabeł był też przedstawiany pod postaciami ludzkimi. W jednej z polskich parafii wisiał obraz z trzema diabłami, którzy przybrali postać niezwykle przystojnych i powabnych mężczyzn. Obraz był tak sugestywny, że nobliwe parafianki podczas nabożeństw, zamiast spoglądać w kierunku ołtarza, odwracały głowy nie mogąc się powstrzymać od zerkania w kierunku owych czarcich personifikacji.

Diabli nadali

diabeł, który kusi mnicha Zadziwiające jest to, jak wiele opowieści mówi o tym, jak diabły pojawiały się w życiu braci i sióstr zakonnych. Niezależnie od tego, czy opowieści te są dowodem na wyjątkową złośliwość tego pierwszego, czy też na pociąg tych drugich do zła – historie są ciekawe i warte przytoczenia.
Jedna z nich mówi o tym, że diabeł upatrzył sobie miejsce na pokazywanie się ludziom tuż obok klasztoru Franciszkanów w Poznaniu. Diabeł ukazywał się tam niewiastom, które prały bieliznę w wodach rzeki. Złośliwy szatan wybrał sobie postać młodego zakonnika, który zdejmował odzienie przed oczami nieszczęsnych kobiet i kusił je by grzeszyły.
Kolejne legendy mówią o grzesznym opacie, który zamiast służyć Bogu bawił się i używał sobie do woli, za co – w trakcie jednej z uczt, został porwany przez diabła i wciągnięty za kołnierz wprost do piekła, o zakonnicy, która pochłonęła diabła w liściu sałaty i o zakonniku, na którego głowę spadł cały deszcz szatanów. Inne historie opowiadają o tym że szatan lubił ukazywać się pod postacią lisa przyodzianego w strój zakonny i głoszącego kazania do gęsi.
W Średniowieczu diabeł stał się uosobieniem wypartego i potępionego przez ludzi popędu seksualnego. W epoce tej wszystko co cielesne było złe, plugawe i grzeszne. Diabeł miał nawiedzać mężczyzn pod postacią pięknej kobiety, a kobiety w osobie pięknego młodzieńca i namawiać ich do nieczystych uciech cielesnych.
Diabła uważano wówczas za groźną siłę, której należy unikać, ale pod żadnym pozorem nie należy jej złościć. Wyrazem panicznego strachu przed diabłem był zwyczaj zapalania mu małej świeczki, obok dużej zapalanej dla Boga. Panu Bogu świeczka, a diabłu ogarek, Panu Bogu służ, ale diabła nie gniewaj...

Diabeł w cytatach, powiedzeniach i przysłowiach

devil O diable, szatanie, belzebubie i czarcie napisano już wiele. Pod różnymi postaciami występuje on w bardzo wielu dziełach literackich. Lew Tołstoj napisał co następuje: „Bóg dał człowiekowi pożywienie, a diabeł kucharzy”.
Podobną myśl zawarł w jednej ze swoich powieści Carlos Ruiz Zafon. W książce pt. „Cień wiatru” napisał: „Bóg dał nam życie, ale rządzi światem diabeł”.
U świętego Ambrożego znajdujemy następujące zdanie: „Diabeł goni za hałasem, Chrystus szuka ciszy.”
Stanisław Jerzy Lec pisze: „Diabeł nie śpi z byle kim”.
Henryk Sienkiewicz jest autorem zdania, które weszło do naszej mowy jako przysłowie, a brzmi ono następująco: „Diabeł się w ornat ubrał i ogonem na mszę dzwoni”.
Dużo porzekadeł o diable można znaleźć w powieści Władysława Reymonta pt. „Chłopi”, jedno z nich brzmi: „Jak stary młódkę bierze, diabeł się cieszy, bo profit z tego miał będzie”.
William Szekspir napisał: „Kogo diabeł pędzi, musi maszerować”.

Diabeł na dobre zagościł także w naszym codziennym języku. W wielu sytuacjach posługujemy się powiedzeniami, w których występuje.
Diabli nadali – mówimy o kimś, kogo nie pragniemy oglądać.
Diabeł ogonem przykrył – mówimy o czymś, co zginęło.
Gdzie diabeł mówi dobranoc – mówimy mając na myśli koniec świata.
Diabelskie nasienie, półdiable – mówimy o kimś, czyje usposobienie sprawia nam sporo kłopotów.
Niech mnie diabli porwą – mówimy, gdy chcemy uwiarygodnić, to co mówimy.
Idź do diabła – mówimy gdy chcemy stracić kogoś z oczu.
Po kiego czorta – po co, na cholerę.
Bać się jak diabeł święconej wody – mówimy, gdy ktoś się czegoś bardzo obawia i unika.
Czy mnie pan Bóg natchnął, czy diabeł opętał – mówimy, gdy nie znajdujemy wyjaśnienia dla własnego zachowania.
Potrzebny jak diabeł w Częstochowie – synonim powiedzenia: potrzebny jak dziura w moście.
Anielskie słowa, diobłowe serce – powiedzenie ilustrujące fałsz i udawanie lepszego, niż się jest.
Obrugać jak święty Michał diabła – oznacza tyle, co zrobić komuś dziką awanturę.
Zakochać się jak diabeł w suchej wierzbie – określenie niezbyt udanej miłości.
Kotłować się jak diabeł w browarze – straszna zawierucha, zamęt.
Biegać koło ognia jak sam diabeł w piekle – oznacza tyle co troszczyć się o coś aż za bardzo.

Diabeł stał się inspiracją do powstania wielu przysłów i porzekadeł ludowych.
Panu Bogu świeczka, a diabłu ogarek – przysłowie to cytujemy, gdy chcemy zarzucić komuś dwulicowość, grę na dwóch frontach, podlizywanie się przeciwnikowi itp.
Modli się pod figurą, a diabła ma za skórą – to przysłowie dotyczy sprzeczności ludzkiej natury.
Obok kościoła diabeł karczmę stawia – przysłowie to mówi o obecności sacrum i profanum w naszej codzienności.
Aniołowi lekko białym być, a diabłowi ciężko się myć – przysłowie o tym, że nie da się oszukać własnej natury.
Co nagle to po diable – to przysłowie przestrzegające przed podejmowaniem pochopnych decyzji.
Jak się człowiek spieszy, to się diabeł cieszy – przysłowie, które mówi, że wiele zła można uczynić w pośpiechu.
W cudzą żonę diabeł wkłada dwie łyżki miodu, w ślubną, łyżkę dziegciu - przysłowie o tym, jaką pokusą staje się to co zakazane, a jak powszednieje to co dostępne.
Gdzie diabeł iść nie może, tam trunek podsyła – w tym przysłowiu mowa jest o podstępnym działaniu nie diabła, ale alkoholu.
Pijakowi to i diabeł dolewa – w myśl tego przysłowia, kto szuka wódki, ten ją znajdzie.
Gdzie diabeł zboczy, tam anioł wyskoczy – przysłowie mówiące o tym, że nie ma stuprocentowego występku, ani stuprocentowej cnoty.
Nie ma diabła gorszego, jak się stanie pan z ubogiego – przysłowie o tym, co może stać się z człowiekiem, gdy osiągnie bogactwo.


Niezwykle dużo ludowych przysłów i powiedzeń, mówi jednocześnie o diable i kobiecie. Przysłowia te są wyrazem przypisywania kobietom zła, kontaktów z siłami nieczystymi i interpretowania kobiecej intuicji, siły i uroku jako działalności diabła. Oto kilka z nich:
Baba diabłu łeb by urwała.
Baba gorsza niż diabeł.
Baba i wódka są silniejsze od diabła.
Baba jak dwa diabły i jeszcze coś z górą.
Baba ma więcej rozumu, jak sam diabeł.
Babę rozdrażnić, to gorzej niż diabła.
Baby, ani diabeł nie oszuka.
Baby nie upilnujesz, w każdej diabeł kopci.
Białogłowskich sztuczek, to i od diabelskich odróżnić trudno.
Diabeł pieści, a baba oczy wydrze.
Ewę aby skusić, samego szatana trzeba było. Do skuszenia Adama, wystarczyła Ewa.
I sam diabeł za babą nie trafi.
Kobiecie to i nawet diabeł nie stanie na drodze.
Połknął czart babę i nie mógł jej strawić.
Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle.

Diabelskie imiona

Uczeni w piśmie usystematyzowali hierarchię książąt ciemności. Zły duch – jak powszechnie wierzono – jest bowiem jeden, ale zwielokrotniony. Poza tym w piekielnym świecie istnieje hierarchia, a z nią specjalizacja szatańska. Oto ona:

Satanas
Lucyfer (Lucyper)
Belzebub
Barabasz
Asmodeusz – książę lubieżności i seksu
Lewiatan – demon pychy
Belial – patron wróżek, czarownic, Cyganek
Auristel – książę bluźnierców, oszczerców i graczy
Renfas – kulawy diabeł, który jest skwapliwym przewodnikiem po świecie grzechu, zaspakaja również człowiecze pragnienie rozkoszy.

Strony ciekawe i polecane przez Diabeł.pl

O ludziach - informacje o ludziach sławnych, znanych i zasłużonych dla społeczeństwa - biografie, życiorysy i fakty z życia pisarzy, artystów, polityków oraz przywódców duchowych.

Czarownica - artykuły na temat istot i zjawisk ze świata Fantasy. Magiczne istoty i niesamowite historie. Magia, przesądy, wierzenia ludowe.

Wilki - strona miłośników wilków, zwierząt które człowiek szanował i bał się ich, wilki od wieków były uznawane za silne i posiadające magiczną moc zwierzęta.

Magia - magia w Onet.pl, czyli horoskop i biorytm, tarot, znaczenie snów, numerologia, ezoteryka, wróżka, czytanie przyszłości.

Mitologia grecka - podstrona w encyklopedii internetowej wikipedia poświęcona mitologii greckiej, mitom i wierzeniom starożytnego państwa.

Tradycje weselne - Dla jednych ślub z kobietą jest jak pakt z diabłem, dla innych największym szczęściem w życiu. A Ty, do której grupy należysz? Strona zawiera dużo porad związanych z weselem i ślubem, opisuje tradycje i formalności.

Bajki i baśnie do poczytania - Teksty baśni znane od setek lat, przekazywane z ust do ust, z pokolenia na pokolenie.

Pismo Święte, Biblia online - cały tekst Nowego i Starego Testamentu, księgi, psalmy, ewangelie.
© Diabeł.pl | Kontakt z diabłem